SİMİT paraları

[Ahmet Dedeoğlu]

Günün son dersi bitmek üzereydi. Öğrenciler çıkmak için sabırsızlanıyordu. Defter ve kitaplarını çantalarina koydular. Zil çalar çalmaz, dışari çıkmak için hazırdılar. Yalniz, Ali hazirlanmamıştı.Gecikmek icin de elinden geleni yapıyordu.Nihayet zil çaldı. Ogrenciler bir anda kapiya yoneldi. Ali, yerinden kalkmadi. Agır agır eşyasini topladi. Bir yandan goz ucuyla öğretmenine bakıyor, bir yandan da arkadaslarının gitmesini bekliyordu.
Öğretmeni, onun bu hâlini fark etti:
- Hayrola Ali, dedi. Eve gitmeyecek misin?
Ali, son arkadaşının da çıktığını görünce cevap verdi:
- Sizinle konusmak istiyordum ogretmenim.
- Peki, dedi ogretmeni. Ne soyleyeceksin bakalim?
- Ahmet arkadasimiz var ya…
- Evet, ne olmus Ahmet’e?
- Durumlari pek iyi degil galiba. Annesi, beslenme cantasina pekiyi seyler koymuyor.
- Ee?
- Ona yardim etmek istiyorum. Ama benim yardim ettigimi bilirse uzulur. Gunde bir simit parasi biriktirip her hafta size versem, siz de ona verseniz?

Cebinden bir avuc bozuk para cikarip ogretmenin masasinin uzerine koydu. Nurhan Ogretmen, paraya dokunmadi. Sandalyesine oturup dusundu.Ali hakkindaki bilgilerini yokladi. Bildigi kadariyla ailesinin durumu pekiyi degildi. Bu caliskan ve sevimli ogrencisi, ne kadar da iyi niyetli ve dusunceliydi. Zengin bir ailenin cocugu degildi. Buna ragmen yardim etmek istiyordu. Ustelik yardim ettiginin bilinmesini istemiyordu.
Nurhan Ogretmen:
- Dur bakalim Ali, dedi. Bildigim kadariyla sizin de maddî durumunuz pekiyi degil. Yanlis mi biliyorum?
- Dogru biliyorsunuz ogretmenim. Babam gundelikci. Cogu zaman is bulamiyor. Ama ben de calisiyor, para kazaniyorum.
- Nerede calisiyorsun?
- Simit satiyorum.
Nurhan Ogretmen yine durup dusundu. Iyiligin bu kadarina ne demeliydi simdi. Bunun gerceklesmesi zordu. Onu, bundan vazgecirmek icin bir care bulmaliydi. Bunu yaparken, sevimli ogrencisini de kirmamaliydi. Onunla biraz daha konusursa, belki bir yolunu bulurdu.
Nurhan Ogretmen, Ali’ye dondu:
- Buyuyunce ne olmak istiyorsun, diye sordu.
- Cok zengin bir isadami…
- Nicin?
- Insanlara daha cok yardim etmek icin…
- Guzel, dedi Nurhan Ogretmen. Bak simdi Ali, Ahmet’in ailesinin durumu pekiyi degil; bu dogru. Ama sizinki de bundan pek farkli degil. Istersen acele etme; cok zengin oldugun zaman insanlara yardim edersin.Olmaz mi?
- Olmaz, dedi Ali. Simdi yapmaliyim.
- Neden olmaz?
- Uc sebepten dolayi olmaz.
Birincisi: Bu para zaten benim degil. Iyilik ettigim icin Allah, beni insanlara sevimli gosteriyor. Insanlar da bundan etkileniyor, daha cok simit aliyorlar. Bu sayede gun boyu calisanlardan bile fazla simit satiyorum. Hele mahallede Hasan Amca var, her gun iki simit alip guvercinlere veriyor.

Ikincisi: “Agac yas iken egilir.” deniliyor. Simdiden iyilik yapmayi ogrenmezsem buyudugumde hic yapamam.

Ucuncusu ise daha onemli: Buyudugum zaman cok zengin bir isadami olmak istiyorum. Zamaninda yatirim yapmayanlar buyuk isadami olamazlar.
Nurhan Ogretmen, karsisinda buyuk biri varmis gibi dinliyordu:
- Bu sonuncusunu pek iyi anlayamadim, dedi.?

- Aciklayayim ogretmenim, dedi Ali. Simdi, cok zengin olmadigim icin, ancak gunde bir simit parasi kadar yardim edebiliyorum. Bundan fazlasini veremem. Allah, Cennet’i gucu kadar iyilik edene veriyor. Simdi gucum bu olduguna gore Cennet’in fiyati birkac simit parasi kadardir. Eger zengin olmadan olursem birkac simit parasiyla Cennet’e girebilirim. Bundan daha kârli bir yatirim olur mu?
Nurhan Ogretmen’in gozleri dolmustu. Basini “Evet” anlaminda sallarken Aliyi evine yolladi.

Sinifa geri donerken okulun bosaldigini fark etti. Esyalarini toplamak icin masasina dondugunde Ali’nin biraktigi parlarin masaustunde kaldigini fark etti. Sandalyesine gayri ihtiyari oturdu ve paralari eline aldi. Hicbir para ona bu kadar kiymetli gelmemisti. Sanki elinde dunyanin en kiymetli incilerini, yakutlarini, elmaslarini tutuyordu. Hatta bu paralar onlardan bile kiymetliydi. Oyle bu paralar, Bu bozuk SIMIT paralari, Cenneti satin alabilecek paralardi. Sanki hic birakmak istemeyen bir duygu ile simsIki kavradi bu bozuk simit paralarini.

Oturdugu yerden kalkamadi Nurhan Ogretmen. Icinin doldugunu, Tarif edilemeyen duygulara boguldugunu hissetti. Birden bosalan saganak yagmurlar gibi aglamaya basladi. Agladi … Agladi.

Kendine geldiginde aksam olmustu. Yavas yavas siniftan cikip okuldan ayrilirken bekci Sadik “ Bozuk Simit paralari ile cenneti satin almak, Bozuk Simit paralari ile cenneti satin almak” diye Nurhan ogretmenin sayikladigini duydu. Bekcinin hayretler icinde “ Ne dediniz hocam “ demesini bile duymayan Nurhan ogretmen bekcinin saskin bakislari altinda aksamin alaca karanligina karisivermisti...

[BüŞrA]

Harika bir yazı ya. o sözleri o çocuk nasıl düşünebilir. ne kadar güzel düşünceli biri. hocam bu yazının devamı varmı? gerçi ben anlatılmak istenileni anladım ama o yardım edecekleri çocuğa ne oldu çok merak ediyorum ama çok duygu yüklü bir yazı.
bu yazıları bizle paylaştığınız için çok teşekkür ederim hocam :)

[Ahmet Dedeoğlu]

Bu öykünün seni çok etkiliyeceğinden adım gibi emindim zaten.:)
Mesajı aldın ya önemli olan o.Herkes gücü nispetinde başkalarına yardım ve iyilik ederse bu dünya yaşanılır ve güzel olur.Ayrıca başkalarına iyilik eden kendine de iyilik etmiş olur.İki dünyada da kazanır.

[BüŞrA]

çok doğru söylüyorsunuz Ahmet hocam. başkaları zor durumdayken yardım eden hem bu dünyada hemde öbür dünyada iyi yerlerde olur. o çocuğun 1 simit parası yardımı bile nelere kadir. tekrar teşekkürler hocam :) :) :)

[sonerk]

Ahmet hocam, herkes Ali gibi düşünse bu dünya gerçekten yaşaması güzel bir yer olurdu eminim. Bu duygu yüklü ve düşündürücü yazınız için çok teşekkürler...

[whynot1]

Gerçekten çok güzel,anlamlı ve duygu yüklü bir hikaye...Ama ne yazık ki böyle insanlar çok az sayıda bulunmakta.Üstelik bir fakirden bahsediyorsak...

Yazınız için teşekkürler Ahmet Hocam...

[diLaN]

Günümüzde aslında bu yazıyı herkese okutmak şart. İnsanlar ne pahasına neleri yapabiliyorlar görmeliler.Çıkarcılıkla,bencillikle hiç birşeyin olmadığını görmeliler.Ahmet Hocam gerçekten muhteşem bir öykü diğer öykülerinz gibi çok teşekkürler...:)